Ο De Andre δεν μπήκε από επιλογή. Μπήκε από αφήγημα.
Ο PapaDog του έστησε μια ιστορία τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, που δεν άφηνε χώρο για ερωτήσεις. Όχι «αν», όχι «πώς», μόνο «πάμε». Στο σύμπαν του PapaDog, τα πράγματα δεν δοκιμάζονται — ξεκινούν.

Η Stella Rossa παρουσιαζόταν σαν όραμα. Όχι καφές — πορεία. Ο PapaDog δεν πουλούσε προϊόν· πουλούσε μέλλον. Του μίλαγε για καριέρα με γραμμική άνοδο, για τηλεφωνικές πωλήσεις που γράφουν εκατομμύρια. Για το κλεισιμο της Housebrand που ήταν θέμα χρόνου, αρκεί να πιάνονταν οι 22 κλήσεις τον μήνα.
— «Δύο τη μέρα ρε, χαλαρά. Ούτε που θα το καταλάβεις».
— «Don’t do this. don’t do that, do this, do that!».
Ο PapaDog του μίλαγε για νοοτροπία, και read a book τύπου laws of economics και selling.

Ο De Andre άκουγε. Όχι επειδή πείστηκε· επειδή ήθελε να πιστέψει. Είδε τον εαυτό του να μπαίνει σε καφετέριες, να του σερβίρουν ζεστό Stella Rossa «του αφεντικού», να του σφίγγουν το χέρι λίγο παραπάνω, από σεβασμό. Το σύστημα έμοιαζε τσιτάρισιμο. Και ο De Andre αγαπάει τα shortcuts — ειδικά όταν του τα δείχνει ο φούλης του.

Μπήκε. Και τότε άρχισε η πραγματικότητα να μιλάει μόνη της.
Δεν υπήρχαν τηλέφωνα.
Δεν υπήρχαν scripts.
Αυτά που υπήρχαν, τα είχε φάει ο Morenodog (προσοχή, καμια συγγενεια με PapaDog).

Το εγχείρημα μύριζε doom to fail από νωρίς, αλλά κανείς δεν το έλεγε δυνατά. Όλοι μιλούσαν για momentum.
Ο καφές είχε ήδη κρυώσει. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Τα ξενοδοχεία δεν απαντούσαν. Όχι από άρνηση — από αδιαφορία.
Η κάρτα τελείωνε.
Το σήμα χανόταν.
Και κάπου εκεί, η Stella Rossa έπαψε να είναι brand και έγινε αστείο εσωτερικής χρήσης.

Ο PapaDog κλήθηκε από τα παιδιά με το φάσμα να «καθαρίσει» το αδερφάκι του. Δεν ήμασταν μπροστά, αλλά όλα δείχνουν ότι η κουβέντα άνοιξε με τη φράση:
«Sorry φούλη μου, αλλά…».
… και προσπάθησε να του προσφερει το καφε της παρηγοριας.

Ο De Andre δεν το πήρε καλά. Όχι γιατί απέτυχε — αλλά γιατί είχε ήδη ζήσει το success στο κεφάλι του. Τον πρόδωσαν πριν προλάβει να το χαρεί. Τώρα, αντί για ζεστό καφέ, του σερβίρουν σιωπή. Και η σιωπή κρατάει κακία.

Ήδη καταστρώνει σχέδιο. Η KUDU ακούγεται σαν το τελειο σχεδιο. Εκεί θα πάει. Όχι σαν πελάτης — σαν εφιάλτης. Θα μιλήσει. Θα πει πράγματα. Όχι ψέματα. Αυτά πονάνε λιγότερο. Θα πει τα μυστικα.

Ο PapaDog, meanwhile, συνεχίζει. Multitasking. Δράση. Κίνηση. Αν κάτι δεν βγήκε, φταίει η εκτέλεση. Ποτέ το όραμα. Άλλωστε, στο μυαλό του, το project δεν απέτυχε — απλώς δεν ολοκληρώθηκε σωστά.

Η συνέχεια έπεται, ο καφές, πια, δεν ξαναζεσταίνεται.